Nëna e kishte ditëlindjen, ndërsa Andi nuk kishte para t’i
blejë dhuratë.

Ai nuk kishte para as për darkën solemne ditëlindjes.

“Në rregull është biri im”, tha nëna

“Ndonjë herë tjetër do kemi argëtim ditëlindjeje
ndonjë ditë tjetër.”

Por Andi donte nëna ketë argëtim pikërisht atë ditë.

“Do fitoj pak para t’i blej dhuratë,” vendosi Andi.
Pasi shkoi punë nëna,

Andi doli jashtë.

rriturit ecnin me hapa mëdhenj
rrugës duke u ngutur për punë.

Muzikantët e rrugës bënin muzikë.

Një vajzë i binte flautit. Tjetra violinës.
Andit i lindi një ide.
Shkoi vrap shtëpi marrë një fultere e një
lugë.

Mandej vrap u kthye dhe u ndal pranë muzikantëve,
duke i rënë fuqishëm fultereit me lugë.

I pëlqeu aq shumë muzika, sa nisi madje edhe
vallëzojë.
“Ndalo! Po na e prish muzikën! bërtiti violinistja.

“Jam duke fituar para t’i blej nënës një dhuratë,” shpjegoi Andi.

“Ende je shumë i rri fitosh para,” e qortoi flautistja.

“Shko dhe bjeri fulteres tënde diku tjetër.
Andi u largua i dëshpëruar duke
shtrënguar fulteren dorë.

Shpejt, pastaj, e pa një veturë parkuar
afërsi.

I tëri ishte i stërpikur me baltë.

Andit i lindi një ide tjetër:

Shkoi vrap shtëpi, e mbushi fulterein
me ujë dhe mori një leckë vjetër.
Andi u kthye prapa dhe nisi ta lajë veturën.

Kur do vijë pronari do thotë: “Sa e pastër
qenka bërë makina ime. Sa kam borxh djalosh?”
“Qërohu!” dëgjoi Andi një trashë burri.
“Ik larg veturës sime!”

Një burrë i madh qëndronte para Andit me
një shikim rreptë.

Andi u përpoq t’i thotë: “Po fitoj para t’i
blej dhuratë ditëlindjeje...”

“Fito diku tjetër”, e ndërpreu burri.
Andi u tërhoq mënjanë. Nga ana tjetër e rrugës
e pa një polic po e shkruante një gjobë. Andit
i lindi një ide tjetër. U ndal afër policit dhe nisi ta
tundë fulterein me dorë.

“Ejani këtu!” u thoshte vozitësve. “Sillni këtu
paratë tuaja!”

Tri vetura u ndalën dhe tre vozitës zemëruar i
bërtitën Andit.

“Çfarë bën këtu? Ik, largohu! Mund ta pësosh keq!”
Polici e preku Andin sup.

“Pse qëndron midis rruge me këtë fulterenë
dorë?” e pyeti.

“Nëna ka ditëlindje,” sqaroi Andi, “ndërsa unë
mundohem fitoj pak para t’i blej një dhuratë.”

“Para? u habit polici. “Nuk duhen para, bir.
Dhurata e mirë është dashuria. Ajo është diçka
nuk mund blihet me para.
Derisa shkonte shtëpi Andi mendonte për fjalët e policit.

Ai ende donte nënës t’i dhuronte diçka... por çka?

Papritmas e pa një ehull.

Rrinte lëvarur nga një ulluk dhe me krenari shndriste diell.

“Sa i bukur qenka” mendoi Andi. “Do t’ia dhuroj nënës!” Asaj
i pëlqejnë shumë gjërat e bukura.”
Ehulli ishte ngjitur fort për ullukun fortë, por Andi
e kapi fuqishëm dhe e këputi.

Mandej me kujdes e vendosi dhuratën fultere.
Derisa shpejtonte për shtëpi kaloi pranë policit.

“Kam dhuratë për nënën!” i tha Andi.

Polici buzëqeshi dhe i bëri me dorë Andit.

Kur Andi erdhi shtëpi e vendosi ehullin frigorifer.
Pas pak edhe nëna u kthye shtëpi. “Shumë
jam lodhur,” tha ajo me dënesë. “Hajde
darkojmë sa shpejt dhe biem flemë.”

Pa fjalë Andi vendosi dy qirinj tryezë,
ndërsa mes tyre, një pjatë madhe,
e vendosi ehullin.

“Çka është kjo?” pyeti nëna.

“Kjo është dhurata ime për ditëlindjen tënde,
nënë,” u përgjigj me kranari Andi.
Nëna me kujdes veçantë e mori ehullin dhe e lëpiu.

“Është i shijshëm!” buzëqeshi.

Mandej e theu ehullin dy copa. Njërën e vuri pjatën
e vet, ndërsa copën tjetër te pjata e Andit.

Andi dhe nëna e hëngrën darkën bashku dhe e lëpinë
nga ehullin.

“Faleminderit shumë Andi!” i tha nëna. Kjo është dhurata
e bukur dhe e shijshme dikur e kam pranuar
për ditëlindje!”